 |
Online Radio |
 |
|
Kies je favoriete zender...
|
|
 |
|
 |
|
|
|
Savöx Servo's |
|
|
Nieuw in Nederland: Savöx |
|
|
|
|
|
|
|
'Eleck Rider', een RC-motorfiets (1980)
Published by: Warrior of the Wasteland
, datum: Mon, 05 Apr 2004
'Eleck Rider', de radiografisch bestuurde motorfiets
Waarom is de 'Eleck Rider' zo bijzonder? Het antwoord op deze vraag wordt door mensen gegeven, die dit motorfietsje voor het eerst zien rijden. 'Hoe blijft dat ding overeind? "Zitten er geen steuntjes aan de zijkant?"Hoe bestuurt u dat motortje nou?'
De Eleck Rider is uit het oogpunt van behendigheid, op vliegen na, vele malen interessanter dan een auto, boot of rupsvoertuig.
In de afgelopen winter zocht ik naast het vliegen iets op het gebied van radiobesturing, dat ook binnen kon gebeuren. Mijn oog viel al spoedig op de Eleck Rider, die toen juist geïntroduceerd was. Belangrijk was ook voor mij dat het motortje electrisch aangedreven werd en dus zonder problemen binnen was te gebruiken. En, wat misschien voor mij de doorslag gaf, mijn fantasie werd erdoor geprikkeld. Ik bevond mij bovendien in de gelukkige omstandigheid, dat ik in twee grote gymnastiekzalen kon oefenen. Dat gebeurde dan ook met de regelmaat van een klok met als resultaat, dat op een gegeven ogenblik het motorfietsje alleen nog stilstond als er accu's moesten worden verwisseld.
De bouw
Eigenlijk moet het zijn: de inbouw, want van echt bouwen is in het geheel geen sprake. Alles is kant en klaar voorbereid en past uitstekend. In de doos bevinden zich: het frame compleet met gemonteerde wielen, tandwielbak en ketting, het motorrijdertje, de kuip, de snelheidregelaar, een vel stickers en een bouwbeschrijving. Dat deze laatste uitsluitend in het Duits is gesteld, is niet zo'n bezwaar door het grote aantal zeer duidelijke instructieschetsen. Niet inbegrepen zijn: de radiobesturing en het accu-pakket voor de aandrijving. Allereerst worden de twee servo's ingebouwd. De servo voor de besturing komt in een uitsparing in de bovenzijde van het frame. D.m.v. een verschuifbaar hulpplaatje kunnen servo?s van verschillende lengte zonder veel problemen worden ingebouwd. De toegepaste servo's mogen echter niet te lang te zijn, anders zal de vijl er toch aan te pas moeten komen. De gasservo wordt met meegeleverd dubbelzijdig plakband tegen de regeleenheid bevestigd. Vervolgens wordt dit gehele blok ook weer met dubbelzijdig plakband op de onderste frame-drager vastgezet. Het motorrijdertje krijgt een kleine chirurgische ingreep te verwerken. Nadat de rits van zijn motorpak is opengeschoven wordt zijn lichaam opengesneden, zodat de ontvanger hierin kan worden geplaatst. De servosnoertjes, het accusnoer en de antennedraad verlaten zijn lichaam via een natuurlijke opening aan de onderzijde. Het is met recht een bionische motorrijder. Het buddyzadel en de kuip worden eerst met heet water en wat sop gewassen en vervolgens met speciale verf (niet in de doos) aan de binnenkant gelakt.
Sommige motorfietsen van de eerste serie hadden de kuip verend opgehangen. Nu worden ze allemaal voorzien van een stevige stabiele ophanging en een iets stevigere kuip. Om te voorkomen dat de kap te veel beschadigt kan men de bijgeleverde beugels erop zetten. Vergeet verder niet de banden met een paar druppeltjes cyanoacrylaat lijm vast te zetten. De kettingspanning mag beslist niet te hoog zijn, om dan het tandwielbakje vele malen sneller slijt.
Voor de aandrijfaccu's kunnen het beste- pakketten van 4 of 5 cellen worden gebruikt (1,2 Ah). Men kan dan gelijktijdig de ontvanger hierop aansluiten, zodat een aparte ontvangeraccu niet nodig is. Trouwens de beschikbare ruimte voor de ontvangeraccu is aan de krappe kant; voor een ronde deac 500 DKZ te klein. Een pakket bestaande uit 4 penlight nicads past juist. De aandrijfaccu wordt onder de motor m.b.v. 2 stevige elastieken in een speciale uitsparing bevestigd. De lage plaatsing heeft een positieve invloed op het zwaartepunt van het motorfietsje. Het grote aantal -voortreffelijke- stickers maakt de verdere afwerking wel heel eenvoudig. Bedenk echter dat ook hier overdaad schaadt. De motorrijder is een sportman; geen rijdende reclame.
De besturing
De besturing heb ik anders gemaakt dan in het instructieboekje stond aangegeven. Ik heb het gasgeven en het sturen op één knuppel gezet. In de praktijk is namelijk gebleken dat het motorfietsje vooral in het begin nogal eens omvalt. Als men dan alleen aan het oefenen is, kan het wegduwen en gelijktijdig sturen een probleem worden. Ik kon, door gecombineerde functies op één knuppel, met de linkerhand het motorfietsje wegduwen en gelijk met de rechterhand het gasgeven en het sturen regelen. Tot nu toe is steeds gesproken over gasgeven; de regelaar voorziet echter ook in een mogelijkheid tot remmen door de motor via de regelweerstand meer of minder kort te sluiten.
De werking
Het motorfietsje is uitgerust met een echte ketting en zowel het voorwiel als het achterwiel zijn verend opgehangen. De voorvork kan vrij draaien en door de gekozen geometrie zal wanneer het motorfietsje enige snelheid heeft, het voorwiel zich vanzelf richten. Het sturen gebeurt door het laten kantelen van de gehele voorwielophan ging, hetgeen hetzelfde effect geeft als een verplaatsing van het zwaartepunt. Mede door het schuine profiel van beide banden zal het motorfietsje gemakkelijk een bocht 'invallen'. Het is min of meer te vergelijken met het rijden op een fiets zonder de handen aan het stuur
Het rijden
Het grootste probleem is het rechthouden en in een door de bestuurder gewenste richting te sturen. Het echt precies kunnen sturen, vereist zeker wel de nodige vaardigheid. Bovendien kan men niet, zoals met een auto, even rustig wachten om uit te rusten of na te denken, want dan ligt het motorfietsje op de grond. Het rijden op zich is een klein beetje te vergelijken met het vliegen. Stuurt men links dan zal het motorfietsje een linkerbocht inzetten en hierin blijven, ook al staat de stuurknuppel inmiddels weer in de neutrale stand (te vergelijken met de aillerons).
Waar kan men rijden? Wel, allereerst op asfalt vlaktes en op een vloer in b.v. een gymnastiekzaal (ongelakt linoleum). Verder kan men op straat rijden, mits er niet teveel kuilen en oneffenheden in zitten. Op vloerbedekking gaat het bijna niet. Ik zeg dit omdat we een keer een demonstratie moesten geven in het Sonesta hotel in Amsterdam en er daar achter kwamen dat, hoewel de vloer vlak was, het rijden toch erg moeilijk was. Men kan ook op een vloer rijden, die uit spaanplaat is opgebouwd. Het platvorm dat men had gebouwd te Soestdijk, voor de festiviteiten van 31 mei, had zo'n vloer. Deze vloer bleek zeer ruw te zijn, zodat het motorfietsje een optimale grip had. Het platvorm was echter iets aan de kleine kant. Men heeft ongeveer een oppervlakte nodig van 10 x 15 meter. De draaicirkel van het motorfietsje kan erg klein zijn; binnen één meter draaien is geen uitzondering. Verder is het in staat van schansen af te springen; de vering komt dan goed tot zijn recht. Wil men zich toeleggen op precies stuurwerk, dan kan men oefenen op b.v. een parcours. Een aantal mogelijkheden hiervoor heb ik apart aangegeven. Tot slot wens ik alle motorrijders veel plezier met deze toch wel fascinerende nieuwe tak van de radio-besturing.
Bron: HB model & techniek oktober 1980
Origineel geschreven door Ron Koning
|
|
|
|
